PERSOONLIJK: WANNEER KOMT ER EEN TWEEDE KINDJE…

Wanneer komt er een tweede kindje.

Donderdag is het  2,5 jaar geleden dat onze lieve dochter geboren werd. Vandaag deel ik voor het eerst online op een blog ons verhaal. Ik wilde dit eigenlijk nooit doen maar soms voelt van jezelf afschrijven wel even fijn.

Nog geen 3 jaar geleden kwamen wij er achter dat ik al ruim 5,5 maand zwanger was.. Dit was een grote verassing waar wij allebei wel even van moesten bijkomen. Wij woonde samen en het kon allemaal prima maar het was op dat moment nog geen bewuste keuze.

Zwanger door de pil heen?

Om gelijk een aantal vragen te beantwoorden, Ja ik slikte de pil, nee ik ben niet ziek geweest, nee ik werd niet dikker en nee wij hadden niks door. En dan de grote vraag.. ja ik werd gewoon ongesteld.

Achteraf zijn er wel wat dingen waar wij het aan hadden kunnen merken, maar als je er niet mee bezig bent vallen die dingen je gewoon niet op.

Tot het moment dat ik niet meer ongesteld werd, mezelf ietsie dikker vond lijken als ik in de spiegel keek hebben wij toch maar besloten een test te gaan doen.

Ik was er nog steeds van overtuigd dat er niks aan de hand was… maar deze test gaf direct twee dikke strepen aan.. De volgende dag zijn wij naar de huisarts geweest en de zelfde middag zaten wij in het ziekenhuis in Gouda.
Al 5 maanden zwanger.

We kregen snel een echo omdat mijn buik toch wel voelde als een zwangerschap die al iets verder was dan verwacht.. En ja hoor op de echo zagen wij geen klein stipje maar een volledig af kindje. Er werden metingen gedaan en zo werd ons verteld dat ik nog ongeveer 3,5 maand te gaan had.

Ik heb nooit gedronken of gerookt en altijd gezond geleefd en veel gesport. Er was dan ook niks geks te zien en de baby leek het prima te doen! Omdat we al zo ver waren wist ik dan ook direct dat we een meisje kregen. Deze korte ´zwangerschap´ging dan ook ontzettend snel, we moesten alles regelen en een kamer klaar maken en 3,5 maand later was daar Ivy. En wat zijn we blij met haar, en elke dag realiseren wij ons meer wat een wonder dit is.

En dan nu.

Ivy is 2,5 jaar en ik kan bijna geen gesprek voeren met mensen zonder dat de vraag ‘’wanneer komt er een tweede?’’ volgt. Ongeveer een jaar geleden besloten wij voor een tweede kindje te gaan, maar helaas ging dit anders dan wat wij hadden gehoopt.

Miskraam 1.

De eerste ‘poging’ ging voorbij en ik begon te bloeden.. Helaas, ongesteld dachten wij. Maar nadat ik me 1 week later toch niet helemaal lekker voelde toch maar een testje gedaan.. En ja hoor zwanger!

Wat waren we blij, een innestelings bloeding kan blijkbaar heel normaal zijn en dat we de eerste poging direct zwanger werden was natuurlijk helemaal geweldig. Helaas ging dit na 8 weken mis.

Na een ‘kleine’ bloeding kregen wij een echo waar te zien was dat het vruchtje inmiddels afgestoten werd en ik binnen een aantal dagen wel zal gaan merken dat dit een beginnende miskraam zou zijn.

Ik vond het moeilijk, maar ik begreep en las op internet zo veel dat het vaker een keer mis kon gaan dat wij door gingen.

Miskraam 2.

Je lichaam moet soms lang herstellen van een miskraam maar bij ons was dat blijkbaar niet zo nodig.

De eerst volgende maand kreeg ik opnieuw een bloeding.. opnieuw de vraag? Betekend dit dat ik zwanger ben of is dit toch mijn ongesteldheid. Met Ivy in mijn achterhoofd waar ik 5 maanden lang een bloeding had gehad leek het me opzich niet heel gek dat het weer zou gebeuren.

Een paar dagen later deed ik toch maar weer een test en jahoor! ZWANGER!

Mijn reactie was blij, en toch ook onzeker.. want ik wist natuurlijk dat dit weer fout kon gaan. Toch had ik best wel hoop.. want hoe groot zou de kans zijn dat ik opnieuw een miskraam zou krijgen.

Ik probeerde mijn blijdschap te verbergen maar was eigenlijk toch best wel blij. Maar helaas na ongeveer 7 weken begon ik weer een bloeding te krijgen.. en helaas zette dit weer door en kreeg ik dus weer een miskraam..

3 Keer scheepsrecht.

Tsja, wat kan ik zeggen.. Je voelt je rot, verschrikkelijk en kan inmiddels al bijna geen aankondigingen meer zien maar je wens voor een tweede kindje is zo groot dat je toch door gaat.

Ik kan er niks anders van maken maar de volgende maand werd ik niet ongesteld, had ik geen innestelingsbloeding en heb ik toch maar weer een test gedaan.

Opnieuw zag ik 2 strepen op de test staan, opnieuw onzeker en blij tegelijk. Dit keer moest het goed gaan, ik had geen bloeding gehad dus nu.. nu gaat het vast goed.

Ik heb me aangemeld bij moeders voor moeders en plaste elke dag netjes in een kannetje voor mensen die niet zelf zwanger kunnen worden. Fijn om andere te helpen en stiekem ook een soort hoop dat het nu bij ons wel goed zou gaan.

Het hartje klopt.

Na 6 weken zwangerschap kregen wij al een ‘’vroege’’ echo. Deze echo doen ze eigenlijk niet zo vaak heb ik begrepen maar door meerdere miskramen te hebben gehad dat je hier voor in aanmerking kon komen. Ook de vorige 2 keer had ik dit nog niet meegemaakt en ik was ongelooflijk zenuwachtig.

Ik had me voorbereid om een stip te zien met nog geen hartslag. Deze zou namelijk gaan kloppen vanaf 6/6,5 week werd bij verteld.

En ja hoor, daar was het.. Het hartje klopte en ook al was er naast een kleine stip nog weinig te zien.. Het leefde.

Wij gingen naar huis en 2 weken later mochten wij weer terug komen. Het hartje klopte nog en alles was gegroeid. Ik werd iets terug gezet (wat blijkbaar ook heel normaal was ) maar hé ik was nog steeds zwanger en het kindje in mijn buik deed het goed.

Ik had de grens van de vorige miskramen gehaald.. Geen bloedingen gehad en voelde me net als alle vorige (3) keren prima. Op de onzekerheid na dan hé.

10 Weken zwanger.

Op 10 weken kregen wij weer een echo en het kleine mini, mini mensje op het scherm zwaaide goed en bewoog alle kanten op. Wat waren we blij en inmiddels begonnen wij er een beetje in te geloven.

2 Weken later mochten we weer terug komen. Eindelijk op het termijn beland waar we zo graag naar toe wilde. En nog steeds was alles goed, de meneer van de echo kon alleen een meting niet goed doen die er nodig was om de duur van de zwangerschap goed en zeker vast te stellen.

Na flink wat heen en weer bewegen zei hij; weet je wat kom vrijdag maar terug. Hij maakte zich overigens totaal geen zorgen maar vond dat we gewoon een eigenwijze baby hadden.

Prima dachten wij, nog even een keer extra gluren. Inmiddels werden wij wat zekerder en durfde ik er in te gaan geloven dat wij nu toch eindelijk ons 2e kindje zouden gaan krijgen.

Ik had het verteld op mijn werk, de families wisten het en ik durfde het eindelijk bijna van de daken te schreeuwen.. En oja, de lang verwachte ‘’ BABY’’ foto was gemaakt en stond klaar om overal op te zetten.

En toen..

Vrijdag ochtend om 8uur kregen wij opnieuw een echo.

Het zinnetje ‘deze baby verlaat jullie niet meer hoor’’ vergeet ik nooit meer, wat was het fijn om dat eindelijk te horen. Deze blijdschap heeft denk ik maximaal 1 minuut geduurd. De echo begon en ik zag direct dat er geen hartje klopte op het schermpje.. na goed kijken vroeg ik het aan hem.. Waarom zie ik het hartje niet, ik zie het hartje niet kloppen.. En helaas bevestigde hij wat wij alle 2 al zagen. Het hartje was gestopt met kloppen. Het kindje in mijn buik leefde niet meer..

Wij gingen naar huis en wij zaten vol verdriet. Vol boosheid en angst, waarom.. waarom gaat het weer mis. Waarom gebeurd dit weer.

Een aantal dagen later kreeg ik bij de gynaecoloog opwekkers om de ‘’mini bevalling’’ te laten starten. Een aantal uren later stopte de weeën. Die ik overigens het zelfde heb ervaren als bij mijn eigen bevalling van Ivy. En daar kwam ons kindje.. Klein maar af, alles er op en er aan. Wat een verdriet, en wat doet dit ongelooflijk veel pijn.

Dus om terug te komen op de vraag.. komt er al een tweede kindje. Ik hoop het! Ik hoop dat het ooit gaat lukken. De gynaecoloog zegt ook de aanhouder wint. Jullie hebben er al eentje dus waarom zou het nu niet meer lukken.

Helaas komen miskramen zo vaak voor. Zelfs na de 12 weken gaat het nog wel eens mis. Omdat ik op Instagram 4 weken terug een quote had neergezet heb ik zo veel vragen gehad (logisch) en daarom heb ik het nu uitgetypt. Ik hoop dat wij dit nooit meer hoeven mee te maken, dat wij de volgende keer een zwangerschap mogen uitdragen en ik 9 maanden later een gezond kindje in mijn armen krijg.